Niemand snapt dat jouw verleden, nog steeds zoveel impact heeft op je heeft. Je voelt je eenzaam en onbegrepen en dit zorgt voor stress. Je merkt dat er steeds meer afstand komt tussen jou, je gezin en de mensen om je heen. Hierdoor lig je ‘s nachts te piekeren, met als gevolg slaaptekort en ontwikkel je verschillende vage, fysieke klachten.

Je schrikt van de persoon die je op straat voorbij ziet lopen. Het doet je denken aan die persoon die je vroeger zo veel pijn heeft gedaan. Jouw stressniveau stijgt onmiddellijk, je hart lijkt over te slaan en je verstijfd. Dat moment waarop je adem stokt als je een bepaald deuntje hoort of een bepaald luchtje ruikt. Het liefst zak je ter plekke door de grond.

In je verleden is je vertrouwen beschadigd waardoor je nu moeite hebt met het opbouwen en vasthouden van vriendschappen. Hierdoor voel je je eenzaam en alleen en vraag je je af wie er op dit moment aan jou denkt. Wie zou er voor jou zal zijn als jij hulp nodig hebt? Door deze gedachten wordt je verdrietig, voel je je ongewenst en ongelukkig.

Nadat er van de week weer iets is voorgevallen wat je niet in de koude kleren is gaan zitten, zit je ‘s avonds alleen op de bank en zapt wat op de tv. Steeds kijk je op je telefoon of iemand je heeft gebeld of heeft geappt, je zou zo graag weer iets willen ondernemen en met iemand willen praten, ook al is het maar voor de afleiding. Helaas, er gebeurt niets op je telefoon. Eenzaam en verdrietig ga je naar bed toe. Je hoopt dat morgen leuker is dan vandaag… 

Misschien draag je ook een verdriet met je mee waar niemand echt bij kan: het verlies van je (jong) volwassen kind. Je doet je best om door te gaan, maar het gemis overvalt je onverwacht. Een lege plek, een herinnering, een stilte die te luid is. Je omgeving denkt dat het wel weer gaat, maar vanbinnen voelt het alsof niets ooit nog hetzelfde zal worden.

Er zijn nog maar weinig dingen die je op een positieve manier weten te raken. Je krijgt steeds meer negatieve gevoelens, je voelt je onbegrepen en stom. Als je kinderen, partner, collega of buurvrouw iets aan je vragen reageer je kribbig of begin je spontaan te huilen. “Wat is er toch met je aan de hand?” vragen mensen in jouw omgeving zich af. Telkens krijg jij die vraag en je weet zelf het antwoord ook niet, hierdoor ontstaan er nog meer negatieve gevoelens, dit is niet het leven wat je wilt leven.

Lig je straks hele dagen op bed of op de bank. Je huis versloft..... Je partner valt dit op en hier heb je dus dagelijks gezeur over. Je zin in liefde en genegenheid vermindert of verdwijnt helemaal. Je duwt je partner nu nog verder van je af, terwijl je hem/haar nu harder nodig hebt dan ooit. 

Niets interesseert je meer en op een dag kom je helemaal je huis niet meer uit. Je bent zwaar depressief en hebt soms suïcidale gedachten.

Alles voelt zwaar, je verliest het contact met je vrienden en familie. Als je ze wel spreekt hebben jullie elkaar niet veel te vertellen.

Je herkend jezelf steeds minder, je voelt je raar en anders. Om het minste geringste begin je te huilen of wordt je boos. Dit kan zo niet langer doorgaan!