Sluit

Mijn verhaal

Toen ik erachter kwam dat ik al 11 weken zwanger was van mijn 2e kindje, was mijn dochter 11 maanden oud.

Toen ik dit nieuws vertelde aan mijn man, schrok hij. Hij wilde geen kinderen, vond zichzelf te jong en één kind beperkte hem al meer dan genoeg. Bijna direct na dit gesprek vroeg hij een scheiding aan.

En daar zat ik dan, alleen in een huis wat wij net 4 maanden daarvoor hadden gekocht. Zwanger en met een dreumes van van 11 maanden.

Mijn wereld zakte in elkaar

Nadat mijn man vertrokken was ging het bergafwaarts met mij. Toendertijd, in 2006, werkte ik als verpleegkundige in het ziekenhuis in Leidschendam (Medisch Centrum Haaglanden).

Ik kwam in de ziektewet en had had het erg zwaar. Ik had het gevoel dat niemand het zo erg had als ik. Wie liet nu zijn zwangere vrouw alleen met een dochtertje van nog geen jaar... 

Tegelijkertijd werd ons huis werd te koop gezet en moest ik opzoek naar een andere woning. Helaas was deze er niet zo snel als ik had gehoopt.

Een nieuw begin

Mijn zoon werd geboren op 10 september 2006. Een periode die normaal gesproken heel gelukkig en zonder zorgen is, was voor mij een enorme beproeving.

Gelukkig werd het huis niet zo snel verkocht als de bedoeling was. Uiteindelijk was de overdracht van ons huis op 7 februari 2007. De sleutel van mijn eigen flatje kreeg ik pas op 10 februari. Hier moest ik heel erg veel aan opknappen, de vorige huurders hadden het volledig uitgewoond....

Gelukkig waren de kopers van mijn huis heel erg meegaand en mocht ik nog 3 weken, kosteloos, in hun huis blijven wonen met de kinderen. 

Dus toen ik 1 maart mijn eigen huis betrok was het nog niet af maar bewoonbaar met 2 kleine kinderen. Nadat ik de kinderen op bed had gelegd zat ik daarna uren huilend op de bank, mijn bank!

Tranen van spanning en ook van geluk. Dat moment nam ik de beslissing dat nooit iemand meer iets van mij en/of mijn kinderen zou afnemen!

Een nieuwe Sonja was geboren.

Een ander pad

Toen mijn zwangerschapsverlof afgelopen was, werd mijn contract niet verlengd en dus zat ik werkeloos thuis. Achteraf gezien was dit een van mijn grootste schatten van dat moment. Maar op dat moment vroeg ik me echt af wat er nog meer van mij afgenomen kon worden.

Nu had ik wel tijd om te denken hoe ik ons leven zou vorm geven terwijl ik fulltime voor mijn dochter en zoon kon zorgen.

Ik begon te solliciteren en in juli 2007 begon ik als manager in de zorg in een verpleeghuis in Rotterdam. Met deze aanstelling kwam er weer geld binnen, meer dan wat er binnen kwam vanuit het UWV.

Het gevoelens van schaamte, angst en een laag zelfbeeld maakte plaats voor trots en dat gaf me kracht

een ezel stoot zich niet 2x aan dezelfde steen, dus wat ben ik dan

In dat verpleeghuis in Rotterdam werkte een man die mij de aandacht gaf waar ik zo ontzettend naar verlangde. Dus na een tijdje kregen we een relatie.

Deze man wilde vroeger heel graag kinderen maar zijn vorige vriendin wilde dit niet. Daarnaast was hij jaren daarvoor bestraald geweest en was hij verminderd vruchtbaar.

Ondanks zijn verminderde vruchtbaarheid en het gebruik van anticonceptie was ik na 3 maanden zwanger.... Oefff ik voelde me gelijk weer schuldig, voelde me rot, schaamde me en ga zo maar door..... Ik verwachtte dat ook deze man weg zou gaan. Maar het tegenovergestelde was waar. Ik had hem de gelukkigste man op aarde gemaakt, hij werd vader!

De eerste maanden van de zwangerschap gedroeg hij zich echt als de prins op het witte paard, daarna veranderde het e.e.a.

Achteraf is het altijd makkelijk praten maar als ik niet zwanger geweest was hadden wij ons 1 jarig jubileum nooit gehaald....

2009

9 januari 2009 werd onze dochter Isis geboren, de gelukkige tijden waren weer terug en ik had deze keer een kraamtijd die geweldig was. Eerlijk gezegd was alles toen geweldig, zeker met mijn laatste ervaring.

De periodes erna gingen op - en neer. 

Ik kwam erachter dan deze man in het verleden thuis ernstig mishandeld was en hierdoor een ander beeld had ontwikkeld over een gezin en ook zeker over het opvoeden van kinderen.

Voor wie doe ik dit eigenlijk?

Er kwamen steeds meer scheurtjes in deze relatie. De manier waarop hij met mij maar ook met de kinderen omging was niet oké.

De vader van de oudste 2 was nauwelijks in beeld en ik gunde hun ook zó ontzettend een vader figuur in hun leven. Dit is de grootste reden geweest dat we zo lang een gezin hebben gevormd.

Daarnaast wilde ik niet dat mijn 3e kindje zou opgroeien zonder vader, dat zou ik niet laten gebeuren!

Persoonlijke ontwikkeling

Toen ik zwanger was van de jongste begon ik met een opleiding bedrijfskunde met als specialisatie organisatie psychologie. Dit vond ik zo interessant dat ik gelijk daarna psychologie ben gaan studeren. Ik vond (en vind) het erg interessant hoe het menselijk brein werkt.

Ik volgde steeds meer cursussen en opleidingen op dit gebied, ook in de hoop dat ik het thuis weer rustig en gezellig kon maken. Helaas was dit tevergeefs......

Koophuis

In 2014 kwamen we weer in een fijnere periode. Misschien hielpen de gesprekken met de psycholoog en mijn schoonvader en zijn vrouw en mijn ouders spraken ook vaak met mijn vriend over zijn gedrag. Wat de oorzaak ook was, dit was fijn. De rust was wedergekeerd.

Eind 2014 kregen we van de woningbouw te horen dat we het huis waarin we woonden konden kopen. Hier was ik niet gelijk enthousiast over. Het vorige huis wat ik samen kocht met iemand moest ik vrij snel daarna ook verkopen. Toen had ik 2 kindjes en nu had ik de verantwoording over 3 kindjes.

Na alles afgewogen te hebben kochten we het huis begin 2015.

De helft is van mij

Toen we het huis gekocht hadden en we aan het klussen waren sloegen ineens zijn stoppen door. Misschien was het de druk van het verbouwen, stress of het feit dat hij net na de aankoop van ons huis ontslagen was en in de ww zat...

Ik weet nog heel goed dat toen ik een muur in de woonkamer aan het behangen was hij helemaal door het lint ging. Ik riep nog snel naar de kinderen dat ze naar de buren moesten rennen!

De buurman kwam gelijk aangerend, ik geloof echt dat ik mijn leven aan hem te danken heb. De politie kwam en hij werd meegenomen naar het bureau, dit was voor mij de druppel. NOOIT kwam hij hier meer in ons huis. Nu was ik de pineut, maar wat als hij dadelijk iets bij mijn kinderen doet??

Een dag later kwam hij zijn spullen halen en heeft hij een tijd bij zijn moeder gewoond.  In die tijd kreeg ik veel berichten via app en mail dat de helft van hem was. De helft van het huis, inboedel en ook de helft van het bouwdepot!? Hij wilde zelfs de helft van het spaargeld van de kinderen....

MIJN huis

Eerder had ik mezelf voorgenomen om nooit meer iets te verliezen en te vechten voor alles wat ik waard ben, ik had nu tenslotte 3 kindjes waar ik verantwoordelijk voor was.

Door deze beslissing had ik een goed inkomen. Deels werkte ik als manager in de zorg en ik was ook mijn praktijk aan het oprichten. Hierdoor kon ik eind 2015, het huis volledig op mijn naam zetten.

MIJN huis, voor mijn kinderen en voor mij. Dit kon niemand meer van ons afpakken. Hier waren wij veilig!

Hulp

Hoe sterk je ook bent je hebt ook wel eens tijd nodig voor jezelf, om op te laden of wanneer je gewoon een keer uit wil. En in mijn geval had ik ook opledingen en cursussen die niet altijd gunstig uitkwamen met het school-sport rooster van de kinderen.

Gelukkig heb ik geweldige ouders en een geweldige schoonvader en zijn vrouw.

Zij stonden volledig aan onze kant en hebben ons ook door deze periode heen geholpen. Zijn vader en vrouw hebben helaas uiteindelijk ook het contact met hun (bonus)zoon verbroken.

Mijn schoonvader is een aantal jaar geleden overleden maar de kinderen verblijven nog altijd soms bij oma. 

Nieuwe fase

Tijdens de verbouwing van mijn huis was ik dus alleen met de kinderen. Nu kan ik een hoop zelf maar ook zeker niet alles. Daarnaast was ik nogal wiebelig over wat er allemaal gebeurd was en had ik af en toe iemand nodig om de technische / bouw zaken mee te overleggen.

Nadat we de begane grond verbouwd hadden was de zolder aan de beurt. De aannemer die deze verbouwing deed was heel behulpzaam. 
Ik was nergens opzoek naar een nieuwe relatie maar na een tijdje sloeg de vonk over. 

Mooie dingen gebeuren als je er niet naar opzoek bent 🙂 Ik zeg nu altijd; 3 x is scheepsrecht.

Een aantal jaar geleden is hij bij ons ingetrokken en wat boffen wij met deze man. Hij vindt het nergens een probleem dat het huis op mijn naam staat, verbouwd ongeveer jaarlijks de kamers van de kinderen als ze weer eens iets nieuws willen en ga zo maar door.

De kinderen houden van hem en hij houdt ook van hun. 
Er zal een reden geweest zijn waarom ik, wij, dit hebben moeten meemaken. Welke reden dat geweest is zal ik waarschijnlijk nooit achter komen. Misschien had ik anders nooit mijn huidige vriend ontmoet.

Meer schade dan ik dacht

Een aantal jaren geleden kreeg mijn oudste gedragsproblemen. Na gesprekken met een hulverlener kwam ik erachter dat de vader van mijn derde kindje haar meermaals, als ik niet thuis was, emotioneel en fysiek mishandeld en ernstig verwaarloosd had. 

Als hij zich misdroeg tegen zijn dochter en/ of tegen haar broertje kwam zij voor hen op. Dit heeft zij uiteindelijk moeten bekopen met haar eigen veiligheid en resulteerde in vervelende situaties thuis waar ik eerder nooit van af heb geweten. 

Na een flink trauma verwerkingstraject is ze er weer bovenop, studeert ze rechten en wil ze over een paar jaar opkomen voor kinderen die het thuis moeilijk hebben.

Mijn zoon en dochter heb ik ook gelijk met iemand laten praten. Bij mijn zoon kwam er weinig uit, maar bij de jongste zat het ook niet helemaal lekker. Dit kwam ook voornamelijk omdat ze in het begin naar naar hem toeging. Een kind blijft tenslotte loyaal aan beide ouders. Na meerdere incidenten tussen hem en onze dochter heeft ze begin dit jaar besloten hem niet meer te willen zien. 

Waarom mijn verhaal

Er zijn periodes geweest in mijn leven waarin ik mezelf echt heel eenzaam voelde. Ik had het idee dan niemand mij (echt) begreep. Soms voelde ik me heel zielig en andere momenten boos, angstig en ik schaamde me ontzettend. Wie maakt zoiets nou 2x mee, dan moet ik wel heel dom zijn, toch...

Ondertussen ontvang ik dagelijks, met name, vrouwen in mijn praktijk die ongeveer hetzelfde hebben meegemaakt. Over het algemeen genomen voelen zij zich hetzelfde als dat ik me toen voelde. Als ik zeg dat ik ze begrijp hoor ik bijna standaard; "nou dat zal wel niet" , totdat ik (een deel van) mijn verhaal vertel.

De verbazing is dan ook groot. "Maar hoe komt het dan dat jij er nu zo vrolijk en zelfverzekerd bij zit" is vaak een van de volgende vragen. "Dit is wat persoonlijke ontwikkeling met je kan doen" antwoord ik dan ongeveer.

                                                                     Wist jij dat 1 op de 2,65 vrouwen te maken heeft of heeft                                                               

                                                                               gehad met huiselijk geweld/ partnergeweld? 

Blijf niet in het verleden hangen! De beste remedie / wraak die je kunt nemen is de beste versie van jezelf te worden. Want zeg nu zelf, wat heeft het tot nu toe opgeleverd om in het verleden te blijven "hangen". Niets positiefs toch, alleen maar nog meer ellende
 

Jij wordt ook wie je wilt zijn!

Geloof me als ik je zeg dat dit ook voor jou is weggelegd.

Als je echt wilt zie je mogelijkheden, als je niet wilt vindt je excuses!

Benieuwd naar de mogelijkheden om met mij samen te werken? Klik hier

Machteloosheid

Machteloosheid. Dit is het gevoel wat ik op dit moment ervaar.
Op dit moment wordt mijn dochter geopereerd. Natuurlijk weet ik dat ze in goede handen is maar toch breekt mijn moederhart als ik haar onder narcose zie gaan.

Dit is de 2e operatie die ze ondergaat, de eerste is helaas niet goed gegaan. Dus mag ze vandaag naar een gespecialiseerd ziekenhuis. Ik ga er dan ook vanuit dat het deze keer goed gaat en dat het resultaat blijvend is.

Machteloos gevoel vanaf de zijlijn
Mijn situatie is natuurlijk niet bijzonder, ik weet dat ook jij je wel (meer dan) eens machteloos gevoelt hebt. Machteloos omdat je graag wilt dat iemand beter wordt, geen pijn of ongemak voelt en ervaart.

In de praktijk zie ik veel van deze voorbeelden. Mensen die zich machteloos voelen omdat een persoon van wie zij houden mentaal lijdt. Ze hebben al veel adviezen gegeven aan een hun en sommige adviezen zijn opgevolgd waarbij het resultaat wisselend is/ was maar niet blijvend. Anders waren ze nu verlost van deze mentale struggel.

Als je iets zelf niet ondergaat sta je altijd vanaf de zijlijn. Het is afwachten of de persoon in kwestie jouw advies op wilt / kan en gaat volgen. Ook al weet jij dat “dit” echt de oplossing is, zelf dan moet degene dat ook nog zo zien en ervaren. Dit maakt dat jij je machteloos voelt.

Machteloosheid bij jezelf
Je kan je natuurlijk ook machteloos voelen over je eigen situatie. Misschien is jouw situatie wel uitzichtloos! Je hebt alles al geprobeerd en niets lijkt te werken. Op advies van de huisarts ben je naar de POH GGZ doorverwezen, die kon niet zoveel met jouw complexe klachten dus werd je doorverwezen naar de psycholoog in een reguliere GGZ instelling. Daar kwam je op de wachtlijst en toen je uiteindelijk je intake gesprek had kreeg je te horen dat er een aantal verschillende behandelingen werden voorgesteld. Om te beginnen werd er EMDR geadviseerd, hiervoor kom je op een wachtlijst te staan die gemiddeld 6-9 maanden duurt! Op de tussentijd te overbruggen werd aangeraden om deel te nemen aan een groepsprogramma, hier is de wachttijd slechts ca. 3 maanden voor.

In de tussentijd moet je het zelf maar even uitzoeken en vooral rustig blijven en geen “vervelende” situaties opzoeken die jouw mentale klachten en onrust verergeren.

Je vrienden willen jou natuurlijk ook helpen, er is geadviseerd om naar de yoga te gaan, te gaan wandelen of te gaan zwemmen, zoek een hobby, ga naar de acupuncturist en er was ook iemand die heel veel baat heeft gehad bij hypnotherapie, maar dat moest degene wel zelf betalen.

Het einde van de wereld
Je begint dan maar met de adviezen die het makkelijkst zijn en het minste geld kosten, je gaat wandelen en af en toe sporten. Helaas helpt dit onvoldoende en de machteloosheid wordt steeds groter en je krijgt steeds meer het gevoel dat dit het einde van de wereld is. “waarom werk er nou niets bij mij, en bij een ander wel? Misschien ben ik niet te helpen en moet ik maar accepteren dat dit mijn leven is, pfff”.

Uit nood begin je dan maar met yoga. Maar dit is niets voor jou toch? “Bij yoga moet je lenig en slank zijn, en ik ben geen van beide”. Mega gespannen en zo stijf als een houten plank stap je ongemakkelijk de yogaschool in. Je komt in houdingen waarvan je niet weet hoe deze je ooit kunnen ontspannen, je krijgt er alleen maar meer last van. En dan die eind ontspanning. “Ga maar lekker liggen en sluit je ogen” hoor je de docent zeggen. Je vraagt je oprecht af hoe je dit kan doen, “al die mensen hier en dan ook nog eens mijn ogen sluiten ga ik echt niet doen, ik wil zien wat er gebeurt. Als ik mijn ogen sluit raak ik de controle kwijt en zie ik niet meer wat er gebeurt”.

Nadat je een paar keer de yoga geprobeerd hebt merk je toch dat dit iets voor je doet. “Thuis lukken al deze houdingen en oefeningen niet maar als ik bij de yoga ben merk ik dat ik iets meer kan ontspannen en loslaten”. Helaas is dat gevoel maar van korte duur want als je naar buiten stapt neemt het ongemakkelijke gevoel en het gevoel van spanning weer je hele lichaam en hoofd over.

Vol onrust bel je wederom naar de GGZ met de vraag of er al plek is voor de emdr of de groepstherapie. Eindelijk hoor je dat je volgende week mag starten met de groepstherapie. Je ziet weer een lichtpuntje.

Groepstherapie
De dag dat de groepstherapie start ervaar je gezonde spanning. “Dit gaat mij beter maken”, is het enige wat er in je hoofd omgaat. 2x per week ga je naar deze groepssessies maar je merkt dat het weinig doet. Het is een soort praatgroep en lijkt wel een lotgenotenschap. Het ene verhaal is nog schrijnender dan het andere. Vaak ga je met een zwaarder en deprimerender gevoel naar huis dan dat je die dan daar bent gekomen. Dus na een aantal weken komt de machteloosheid weer terug. Deze keer nog groter en zwaarder dan voorheen; “kon dat nog”?

Je vraagt een gesprek aan en verteld tegen de groepsleider dat dit niet werkt voor jou en je vraagt of er geen andere therapie is die ook wordt vergoedt vanuit de zorgverzekering. Je krijgt hier helaas geen positief bericht op terug. “Dit is de enige therapie die vanuit de verzekeraar vergoedt wordt, en u staat op de wachtlijst voor de trauma verwerking middels EMDR” krijg je te horen.

Je stopt dan ook maar weer met deze vorm van therapie….

Je raakt jezelf kwijt
Het is al heel lang geleden dat je vrolijk en vol energie in de ochtend te bed uit kwam, maar de laatste paar weken is dat gevoel alleen maar toegenomen. Je hebt nergens zin in, zit volledig in de ziektewet en je komt bijna niet meer buiten de deur. Je kan de schijn ook niet meer ophouden tegenover je kinderen. Die zien jou alleen maar huilen en op bed liggen, ze praten nog weinig tegen je want als ze dat doen schreeuw je vaak naar ze. Achteraf voel je je hier schuldig over en voel je je een waardeloze moeder….

Vrienden negeer je en je zorgt steeds minder voor jezelf. Je kookt bijna niet want je hebt geen honger en als je kinderen bij jou zijn probeer je wat lekkers te maken voor hun maar ook dat kost steeds meer moeite. “Wat heeft het allemaal nog voor zin, wie zal mij eigenlijk missen als ik er niet meer ben”? Met deze gedachten loop je steeds vaker rond en je bedenkt allerlei manieren om uit te leven te stappen.

Je wordt bang van je eigen gedachten en gaat weer naar de huisarts, mogelijk is er nog iets anders wat ik kan doen….

Verwijzing van de huisarts
Je doet (wederom) je verhaal bij de huisarts en die zegt dat je op de wachtlijst staat en dat zij verder niets anders kunnen doen. Ze hebben alles al geprobeerd en alle verwijzingen zijn al afgegeven.

Dan geeft de huisarts aan dat er nog iets anders is waarvan hij weet dat het kan helpen. Er wordt momenteel wetenschappelijk onderzoek naar gedaan en de eerste resultaten zijn heel positief. Natuurlijk wil je dat proberen, wat is het? Je merkt dat er weer een kleine opleving komt, er is toch nog hoop!
De huisarts verteld je over de onderzoeken naar hypnotherapie maar je krijgt ook te horen dat dit valt onder alternatieve geneeswijze en dat dit deels of niet vergoedt wordt door de zorgverzekeraar.

Is hypnotherapie de oplossing?
Thuis ga je op onderzoek uit, ze zoekt het hele internet af en dit lijkt de oplossing te zijn voor de mentale klachten die jij ervaart. Je belt die vriendin op die ooit heeft gezegd dat je hypnotherapie moet doen omdat het bij haar ook zo goed heeft geholpen. Na dit gesprek ben je nog enthousiaster en ga je opzoek naar een hypnotherapeut bij jou in de buurt.

Je komt op een site terecht van een therapeut die je aanspreekt en je plant een afspraak in. Tijdens dit gesprek worden al je vragen, twijfel en onrust weggenomen. Ja, dit is wat jij gaat doen.
“oja, nog een vraag, wat kost het eigenlijk”?
Als je hoort wat een traject kost blokkeer je. “Jeetje, dat is meer dat ik dacht. Dat heb ik nu niet”. Je spreekt af er even over na te denken en je gaat iets wat gedemotiveerd naar huis.

Wat kost de huidige situatie
De dagen en de weken verstrijken langzaam. Het bedrag wat je moet betalen bij de hypnotherapeut is zo hoog, en je weet niet of het werkt. Moet je dit dan wel doen? Is er niet iets anders wat de zorgverzekeraar zal vergoeden?
Je merkt dat je steeds verder weg zakt. Je kinderen hebben aangegeven vaker bij papa te willen zijn omdat het bij en met jou niet zo leuk (meer) is.

Je vraagt opnieuw een gesprek aan bij de hypnotherapeut en legt jouw twijfel voor. Daar wordt je de vraag gesteld wat de huidige situatie jou nu kost en wat het je al gekost heeft. “Tja, energie, frustratie, mijn nachtrust, mijn werk en de band met mijn kinderen, die raak ik nu ook kwijt”. De volgende vraag luidt “wat ben je van plan dit nog meer te laten kosten”? Tja, die vraag is lastiger te beantwoorden, eigenlijk niets. Ben het wel zat was het antwoord.

Nu pas valt het kwartje, dat je zelf verantwoordelijk bent voor je eigen succes en gezondheid. Je bedankt voor het gesprek en geeft aan in te willen stappen in een traject. We gaan wat dieper in op je vraagstukken en praten verder over de mogelijkheden. Over 3 weken plannen we de eerste sessie in!

Dit was een gesprek wat ik een paar jaar geleden heb gevoerd met een klant. Als je haar van te voren had gezegd dat de uitkomst van hypnotherapie zo geweldig zou zijn en een wereld van verschil zou maken had ze jou of mij mogelijk niet geloofd. Maar nu ze zelf heeft ondervonden dat afhankelijkheid van de reguliere zorg en de zorgverzekerde zorg haar niet verder kon helpen ging ze zelf opzoek en nam ze de regie over haar eigen leven weer terug.

Ondertussen is mijn dochter weer terug op de afdeling, nog een beetje dizzy en afwezig door de narcose maar heel blij dat alles goed gegaan is. Fijn dat ik nu weer zelf voor haar kan zorgen, ik voel me niet meer machteloos!

Aangesloten bij:

Discover more from Groei en Meer

Subscribe now to keep reading and get access to the full archive.

Continue reading

linkedin facebook pinterest youtube rss twitter instagram facebook-blank rss-blank linkedin-blank pinterest youtube twitter instagram